Watch Dogs 2 Ton Değişikliği Nasıl Seriyi Kurtardı? San Francisco'nun Eğlenceli Hâli

Eğer 2014 yapımı Watch Dogs'u oynadıysanız, Aiden Pearce'ın kasvetli Chicago sokaklarında dolaşırken hissettiğiniz o soğuk ağırlığı hatırlarsınız. Kâbus gibi bir atmosfer, tatsız bir kahraman ve vaatlerini tutamamış bir dünya. Ubisoft, Watch Dogs 2 ile birlikte o kadar keskin bir ton değişikliğine gitti ki, bazı oyuncular bunu farklı bir franchise zannetti. Peki bu "tutamama" halinden "çılgınca eğlenceli" bir hikâyeye geçiş nasıl oldu? Bu rehber, Watch Dogs 2'nin ruhunu ve neden hâlâ konuşulmaya değer olduğunu masaya yatırıyor.

Yoğun E3 vaatlerinin gölgesinden çıkan Watch Dogs

Watch Dogs 1'in üzerine yapışan "downgrade" etiketini hatırlatmak için saatlerce konuşmaya gerek yok: E3 2012'de gösterilen grafik ile raftan inen oyun arasındaki uçurum o kadar derin oldu ki, Ubisoft bu yaranın izini uzun süre taşıdı. Ama asıl sorun teknik görüntü değildi. Oyun, karanlık ve sıkışık Chicago'suyla birlikte "distopik" bir ruh taşıyordu; her köşede bir gözetim kamerası, her karakterde bir paranoya vardı. Aiden Pearce ise en iyi ihtimalle "ıslak karton" kadar karizmatikti. Yani ortaya sürdüğünüz oyun ne görsel ne de karakter açısından inandırıcı bir gelecek vaadediyordu.

Tone U-Turn: Watch Dogs 2 Neden Çok Farklı Hissettiriyor?

Ubisoft, devam oyununda riskli bir kararla hem mekânı hem de karakteri değiştirdi. Chicago'dan San Francisco'ya geçiş yeterince büyüktü, ama asıl kritik dönüşüm atmosferde yaşandı. Oyun artık kâbus değil, bir "geek parti" gibi hissettiriyor. Marcus Holloway'nin oynanabilirliği düşündüğünüzden çok farklı bir genç adam: kendi baskı mekanizmalarını tanıyor, hem fiziksel hem zihinsel olarak son derece zinde ve en önemlisi, etrafındaki dünyayı bir problem olmaktan çok oyun alanı olarak görüyor.

Marcus'ın cebindeki kulaklıklar bu tonun en güçlü sembolü haline geliyor. İstediğiniz an takılabilen, Dizzee Rascal'dan Anti-Flag'a, KC & The Sunshine Band'den Run The Jewels'a kadar geniş bir yelpazede şarkı çalan kulaklıklar, Watch Dogs 2'nin "amatör DJ kötü adam" felsefesini en kısa yoldan açıklıyor. Bir görevi Mozart'ın Eine Kleine Nachtmusik'ı ile tamamlamak mı? Neden olmasın. San Francisco sokaklarında Mac Dre'nin "Get Stupid" parçası eşliğinde bir arabayı uzaktan skate park gibi sürüp üzerinde dans etmek mi? Tam da oyunun tasarlandığı ruh bu.

San Francisco Neden Doğru Mekân Seçimiydi?

Chicago, "gözetim devleti korkusu"nu temsil etmek için elverişli olabilir, ama Watch Dogs 2 için San Francisco çok daha iyi bir sahne. Şehir, bir yanda cam ofisler, öte yanda pastel tonlu Viktorya evleriyle bariz bir "teknoloji paradoksu" barındırıyor. Sanatçılar ve girişimciler yan yana yürüyor; birinin diğerinden pek farklı olmadığına dair ortak bir yanılsama var. Ubisoft, böylece teknoloji dünyasının aslında korkuttuğundan çok daha saçma olduğunu gösterebildi. Hatta Surfer Blood'dan "Swim" parçasının çalındığı bir görev, San Francisco'nun gerçek kimliğinin oyundaki karşılığını tek başına özetliyordu: renkli, çılgın, saçma ve bir o kadar da dürüst.

Marcus Holloway ve Aiden Pearce Karşılaştırması: Çekirdek Tasarımın Yansıması

Watch Dogs'ta Aiden, hikâyenin pasif bir taşıyıcısıydı. Watch Dogs 2 ile birlikte Marcus, kendi kapasitesinin ve toplumsal rolünün farkında olan, ekibiyle konuşan, hatta gerekirse arkadaşlarıyla atıştıran bir kahraman haline geldi. Bu değişim, tek başına bir karakter yenilenmesi değil, tüm oyunun nabzını değiştiren bir tasarım kararıydı. Marcus'ın ekibindeki karakterlerin her biri (Wrench, Sitara, Josh) kendine has bir sinirli ama sevimli enerji taşıyor.

Kulaklıklı Müzik Mekaniği: Retro Bir Tasarımın Zaman Üstü Etkisi

Bugün bile birçok oyun, oyuncuya görev sırasında kendi müziğini seçme lüksü sunmuyor. Watch Dogs 2, bunu 2016'da ana hikâye modundaki görevlere kadar entegre etti. Oyunun arkasındaki efsane varyasyonlardan biri: farklı şarkılar eşliğinde aynı görevi yapın, hissettiğiniz deneyim tamamen değişiyor. Yani Watch Dogs 2 aslında "eğlence modu" sunan ilk büyük açık dünya oyunlarından biriydi ve ardından gelenler için örnek teşkil etti.

Ton Değişikliğinin Uzun Vadeli Mirası

Watch Dogs 2, devam oyunlarının "aynı şeyi biraz farklı yap" şablonunu kırmak için bir prototip olarak hâlâ ilham veriyor. Ubisoft, burada öğrendiği dersleri Watch Dogs: Legion'a da taşıdı (farklı bir karakter sistemi, sokak konuşmaları vb.). Tabii ki her deney aynı düzeyde tutulmadı; ama Watch Dogs 2, "ton değişikliği bir franchise'ı kurtarabilir" tezinin en net örneği olarak hafızalardaki yerini koruyor.

Eğer siz de Watch Dogs 2'nin bu renkli, çılgın ama bir o kadar da özgür ruhunu kendi listenizde yaşamak istiyorsanız, oyunu aşağıdaki bağlantıdan inceleyebilirsiniz. Hâlâ oynamadıysanız, belki de kütüphanenize eklemek için güzel bir başlangıç noktası olabilir.

Benzer tonda çılgın bir co-op deneyim arıyorsanız, Embr'ın ev yangını simülasyonu eğlenceli atmosferiyle güzel bir tamamlayıcı olabilir. Kısa ama dopdolu yapısı, Watch Dogs 2'nin "hafif ama yaratıcı" enerjisine komşu bir his taşıyor.

Sıkça Sorulan Sorular

Watch Dogs 2'yi oynamak için Watch Dogs 1'i bitirmiş olmak gerekiyor mu? Hayır, hikâye tamamen bağımsız. Sadece karakter ve atmosfer farkını anlamak için birinci oyunu oynamış olmak "ne kurtarıldı" sorusunu daha iyi hissettiriyor.

Watch Dogs 2 günümüzde hangi platformlarda oynanabiliyor? Oyun PC, PlayStation 4 ve Xbox One üzerinden oynanabiliyor. İleri uyumluluk sayesinde yeni nesil konsollarda da çalışıyor.

Kulaklıkla müzik dinlemek önemli bir özellik mi? Mekanik olarak küçük bir detay gibi görünse de, aslında Watch Dogs 2'nin tonal dönüşümünün en somut sembolü. Bu yüzden denemenizi öneriyoruz.